Ile skimmerów w basenie i gdzie je umieścić

Ile skimmerów potrzebuje basen?

Jeden na każde 25 m² lustra wody, zaokrąglając w górę i nigdy mniej niż jeden. Basen 6 × 3 m (18 m²) potrzebuje jednego. Basen 8 × 4 m (32 m²) potrzebuje dwóch, bo 1,3 skimmera i tak oznacza montaż dwóch. Basen 10 × 5 m (50 m²) obejdzie się z dwoma, a 12 × 6 m (72 m²) potrzebuje trzech. Liczy się powierzchnia, nie objętość: skimmer zbiera to, co pływa, niezależnie od głębokości wody pod spodem.

Każdy plan w bibliotece planów podaje liczbę policzoną w ten sposób, z rzeczywistej powierzchni lustra wody jego kształtu — dlatego nerka 9 × 5 m, o nieco ponad 25 m², dostaje dwa, a prostokąt 7 × 3,5 m o 24,5 m² dostaje jeden. Strony planów przestają liczyć na trzech. 96 m² basenu 16 × 6 m to naprawdę 3,84 skimmera, więc traktuj te trzy jako dolną granicę — albo przy takim rozmiarze rozważ przelew deck-level, gdzie skimmuje cała krawędź, a liczba przestaje mieć znaczenie.

Traktuj tę liczbę jako minimum. Kształt, wiatr i sposób użytkowania basenu mogą przemawiać za jeszcze jednym; żadne nigdy nie przemawia za jednym mniej. Tabela poniżej podaje liczbę dla dziewięciu planów o różnych rozmiarach i kształtach z biblioteki.

Jak działa skimmer: wlot, klapka, kosz i rura

Skimmer to plastikowa skrzynka zakopana za ścianą basenu, pod okrągłą pokrywą w obrzeżu. Krótki kanał w ścianie — gardziel — kończy się prostokątnym otworem na linii wody, wlotem. Przez wlot zwisa klapka, zawiasowa u dołu, która unosi się na powierzchni, więc woda przelewa się przez jej górną krawędź cienką, szybką warstwą, która zasysa liść z odległości kilku metrów. Gdy pompa staje, klapka wypływa i zamyka się, zatrzymując zebrane zanieczyszczenia w środku.

W środku kosz zatrzymuje liście, zanim dotrą do kosza samej pompy, a rura ssąca, zwykle 50 mm, wychodzi z dna skrzynki do maszynowni, gdzie w większości basenów zawór dzieli ssanie pompy między nią a odpływ główny; poradnik o cyrkulacji podaje ustawienia na poszczególne pory roku. W niektórych basenach pojawiają się dwa dodatki: linia wyrównawcza, druga rura do otworu niżej w ścianie, która zasila pompę, gdy woda spadnie poniżej wlotu — spotykana głównie w starszych basenach północnoamerykańskich — oraz płytka odkurzacza, która leży na koszu i pozwala wężowi odkurzacza pożyczyć ssanie skimmera.

Czy basen w kształcie L, nerki albo długi potrzebuje jeszcze jednego?

Najpierw policz, potem spójrz na obrys. Skimmer sięga powierzchni na otwartej przestrzeni; wszystko, co jest za rogiem albo za wąską talią, dryfuje do niego wolno albo wcale. Basen w kształcie L to dwa baseny dzielące wodę i potrzebuje skimmera w każdym ramieniu — strony planów podają dla L 10 × 6 m dwa, po jednym na ramię, i jeśli w twoim wyjdzie jeden, i tak zamontuj dwa. Nerka to to samo w krzywych: 9 × 5 m wychodzi na dwa o włos, więc ustaw po jednym w każdym płacie. W długim basenie do pływania, powiedzmy 15 × 4 m, o wszystkim bardziej niż liczba decyduje wiatr: jeśli wieje wzdłuż, skimmer w dalszej ścianie czołowej łapie wszystko zagnane wzdłuż toru.

Schody, ławki i półki do opalania tworzą własne martwe narożniki — klasyczny jest zakątek obok schodów narożnych — a unoszące się zanieczyszczenia parkują we wszystkich. Skimmera nie da się osadzić w ścianie, do której przylegają schody, więc tutaj rozwiązaniem jest dysza powrotna skierowana w poprzek zakątka. A w osłoniętym ogrodzie, bez dominującego wiatru, dodaj jeden: dwa skimmery na ścianie naprzeciw dysz łapią to, co przyniesie cyrkulacja.

Licz skimmery według metrów kwadratowych, ustaw według wiatru i trzymaj wodę na środku wlotu — reszta to szczegóły.

Gdzie umieścić skimmery?

W ścianie, w którą wieje dominujący wiatr. Bryza spycha pyłki, kurz i liście w narożnik, w którym się kończą, a skimmer tam jest zasilany przez całe popołudnie; ustawiony pod wiatr, patrzy, jak te same zanieczyszczenia gromadzą się przy dalszej ścianie. Aby znaleźć swój wiatr, zobacz, gdzie liście zbierają się w ogrodzie w październiku, a nie w prognozie. Jeśli kwalifikują się dwie ściany, wybierz tę bliższą maszynowni: krótka, prosta linia ssąca kosztuje pompę mniej przez dwadzieścia lat.

Potem ułóż resztę wokół nich. Dysze powrotne idą na stronę przeciwną, ustawione w tym samym kierunku obiegu, aby powierzchnia dryfowała w stronę wlotów — nigdy tuż obok skimmera, gdzie czysta woda wraca prosto do rury. Trzymaj skimmery z dala od ścian, przy których ludzie wchodzą i siedzą: schodów, ławki, boku półki. Przy pokrywie automatycznej koniec z wałem należy do jej ławki albo wnęki.

Teraz to narysuj. Otwórz basen w projektancie i wybierz krawędź Skimmer: narysuje tyle skimmerów, ile liczy ta strona, na długiej ścianie w stronę głębokiej części — rozsądne ustawienie domyślne tam, gdzie żaden wiatr nie rozstrzyga. Przeciągnij dysze powrotne na ścianę przeciwną, a schody tak, by ich nie dotykały, i wyślij wykonawcy link do udostępniania z jednym zdaniem: w którą ścianę wieje wiatr.

Jak wysoko ma stać woda w skimmerze?

Na środku wlotu; gdzieś od jednej trzeciej do dwóch trzecich wysokości wciąż działa. Zbyt nisko, a skimmer połyka powietrze: pompa traci zasysanie, hałasuje i może pracować na sucho, co kosztuje ją uszczelnienie wału. Zbyt wysoko, a klapka nie ma gdzie opaść, więc powierzchnia stoi w miejscu. W standardowym basenie skimmerowym ten środek to około 15 cm poniżej obrzeża.

Poziom się zmienia. Nieprzykryty basen traci 3–5 mm na dobę przez parowanie przy ciepłej pogodzie, więc dwa tygodnie nieobecności zabierają 4–7 cm — dość, by obniżyć wodę ze środka wlotu do dolnej krawędzi — a noc ulewnego deszczu robi odwrotnie. Dolewaj co tydzień, po burzy spuść trochę wody albo zamontuj automatyczny zawór dolewania.

Skimmer z wysokim lustrem wody przesuwa wszystko w górę. Jego wlot jest szeroki, płytki i schowany pod obrzeżem, więc woda stoi około 4 cm poniżej krawędzi zamiast 15 cm, a basen wygląda na niemal pełny bez kanału przelewowego. Zapas jest cienki, więc automatyczne dolewanie nie jest opcją, a rozbryzgi lądują na tarasie. W projektancie to wybór Poziom wody przy krawędzi Skimmer: przełącz między Standardowy a Wysoki i zobacz, co 11 cm robi z wyglądem.

Jaka obudowa skimmera: beton, folia czy włókno szklane?

Skimmery robi się pod określony typ niecki i nie są zamienne. W basenie betonowym skrzynkę ustawia się, zanim ściany zostaną wylane lub natryśnięte, więc beton zamyka się wokół jej gardzieli; wypoziomowanie i właściwa wysokość określają linię wody na całe życie basenu. W basenie foliowym skrzynkę przykręca się przez ścianę, folię zaciska między uszczelkami a ramką, a wlot wycina się dopiero, gdy woda stoi tuż pod nim. Niecka z włókna szklanego działa tak samo, z otworem wyciętym przez producenta niecki. Ramki i uszczelki to części, które się zużywają, a każda nowa folia dostaje nowe uszczelki.

Potem wybierz wlot. Standardowy ma mniej więcej 15–20 cm szerokości; modele z szerokim wlotem mają około dwa razy tyle i pasują do wody stojącej wysoko, pod pokrywą lamelową albo w konstrukcji z wysokim lustrem wody. Wybierz pokrywę, która przyjmuje wkładkę z kamienia obrzeża — biały krążek w tarasie z trawertynu to najbardziej widoczna rzecz, jaką robi skimmer — na regulowanej szyjce, tak by leżała dokładnie równo.

Roboty czyszczące, odkurzacze ssące i pokrywy lamelowe

Robot czyszczący nie ma nic wspólnego ze skimmerem: ma własny silnik i filtr, pracuje po dnie i ścianach na kablu, a powierzchnię zostawia skimmerowi. Odkurzacz ssący na wężu jest inny. Podłącza się do skimmera przez płytkę odkurzacza i pożycza jego ssanie, więc gdy pracuje, ten skimmer przestaje skimmować, a jego kosz napełnia się szybciej. Przy jednym skimmerze powierzchnia w tym czasie nie jest zbierana; przy dwóch jeden dalej pracuje — dobry powód, by zaokrąglić jeden do dwóch, jeśli planuje się taki odkurzacz.

Pokrywa lamelowa pływa na wodzie, więc o poziom dba tak samo jak skimmer. Jej producent określa, jak daleko poniżej obrzeża ma stać woda, a skimmery muszą ją tam utrzymać; zdobądź tę liczbę, zanim skimmery zostaną zamówione, bo rozstrzyga między wlotem standardowym a z wysokim lustrem wody. Przy zamkniętej pokrywie skimmer wciąż zasysa wodę spod lameli, więc cyrkulacja trwa — tylko zanieczyszczenia lądują teraz na pokrywie.

Bezpieczeństwo ssania: odpływy, linie wyrównawcze i pokrywy

Niebezpieczeństwo ssania to ciało, kończyna albo długie włosy zasłaniające otwór, który pompa wciąż wciąga. Wlot skimmera, w połowie w powietrzu, z klapką i koszem przed rurą, jest otworem o niższym ryzyku. Poważne są zanurzone punkty ssące, które człowiek może zakryć całkowicie: odpływ główny albo otwór linii wyrównawczej. Dlatego odpływy mają pokrywy antywirowe, wypukłe, żeby nie dało się ich zasłonić na płasko, i dlatego para leży w odstępie około 1,2 m, żeby jedno ciało nie mogło zablokować obu. Gdy odpływ i skimmery są podłączone do pompy razem, żaden pojedynczy otwór nie przejmuje jej pełnego ssania — więc nigdy nie uruchamiaj pompy z samotnym odpływem jako jedyną otwartą linią ssącą.

Otwór linii wyrównawczej wymaga takiej samej pokrywy, a wielu wykonawców dziś pomija tę linię albo ją zaślepia. Przepisy różnią się w zależności od kraju i zmieniają się w czasie, więc zapytaj wykonawcę, jaką normę dotyczącą uwięzienia spełniają pokrywy i układ, i sprawdź to w lokalnym urzędzie. Przy samym skimmerze: trzymaj pokrywę osadzoną, bo otwarta dziura w tarasie łamie kostki; nigdy nie uruchamiaj pompy bez kosza; a jeśli pokrywy odpływu brakuje albo jest pęknięta, pompa zostaje wyłączona do jej wymiany.

Jak utrzymać skimmery w działaniu: kosze, przecieki i zima

Opróżniaj kosze co tydzień i po każdym wietrznym dniu: pełny kosz dławi ssanie, zanim wygląda na zapchany, więc przy okazji sprawdź, czy klapka wciąż swobodnie się wychyla. Jeśli powierzchnia przestaje się ruszać, sprawdzaj po kolei: poziom wody, kosz skimmera, kosz pompy, ciśnienie filtra i zawór między skimmerem a odpływem.

Skimmery należą do najczęstszych miejsc, w których basen przecieka, prawie zawsze na połączeniu: tam, gdzie gardziel spotyka betonową nieckę, jako włosowate pęknięcie wokół wlotu; na uszczelce ramki i śrubach basenu foliowego albo z włókna szklanego; albo na przyłączu rury pod skrzynką. Test jest darmowy. Wyłącz automatyczne dolewanie i pozwól poziomowi opadać przez kilka dni; jeśli zatrzyma się tuż pod wlotem, podejrzewaj skimmer, a kropla barwnika przy złączu, przy wyłączonej pompie, pokazuje pęknięcie wciągające wodę.

Zima to czas, gdy skimmery pękają: woda pozostawiona w skrzynce zamarza, rozszerza się i łamie ją albo jej gardziel, a przeciek pojawia się wiosną. Przy pełnym zimowaniu obniż poziom poniżej wlotów, przedmuchaj i zaślep linie oraz włóż w każdy skimmer kompensator lodu — ściskalną butelkę albo wkładkę z pianki — który przyjmie napór lodu. Przy zimowaniu aktywnym, z pełnym basenem i pracującą pompą w mroźne noce, skimmer pozostaje w użyciu: opróżniaj jego kosz i trzymaj pokrywę na miejscu.

Co w praktyce idzie nie tak

1. Zaokrąglanie w dół

   32 m² to 1,3 skimmera, a jeden skimmer w basenie 8 × 4 m zostawia dalszą połowę powierzchni na dryfowanie. Licz od rzeczywistej powierzchni i zaokrąglaj w górę.

2. Skimmer obok dyszy powrotnej

   Czysta woda wraca prosto do rury, z której wyszła, a dalsza strona basenu stoi w miejscu. Dysze daj naprzeciwko, ustawione w tym samym kierunku obiegu.

3. Pozwalanie, by poziom wędrował

   Poniżej wlotu pompa zasysa powietrze i może pracować na sucho; powyżej klapka staje i skimmer tylko popija. Dwa letnie tygodnie zabierają 4–7 cm, więc dolewaj co tydzień albo zostaw to zaworowi.

4. Woda w skimmerze na zimę

   Lód łamie skrzynkę albo jej gardziel, a w basenie betonowym naprawa oznacza zdjęcie obrzeża. Obniż poziom poniżej wlotu i załóż kompensator lodu albo trzymaj wodę w ruchu całą zimę.