Słownik basenowy

Jednoczęściowa, fabrycznie uformowana misa, wstawiana dźwigiem do przygotowanego wykopu — najszybsza droga od zamówienia do pływania.

Standardowy środek dezynfekujący do basenów: utlenia materię organiczną i powstrzymuje rozwój bakterii oraz glonów.

Czas, jakiego potrzebuje system cyrkulacji, by przepuścić przez filtr całą objętość basenu jeden raz — typowo 4–6 godzin w basenach prywatnych.

Celowe, krótkotrwałe przedawkowanie środka dezynfekującego, które utlenia zanieczyszczenia po intensywnym użytkowaniu, burzy albo pierwszych oznakach glonów.

Wejście ze stali nierdzewnej, które nie zajmuje przestrzeni do pływania: dwa uchwyty nad obrzeżem i szczeble schodzące w głąb wody, zwykle przy głębokiej części.

Dysza, która tłoczy przefiltrowaną wodę z powrotem do basenu, ustawiona pod kątem tak, by wywołać powolny obieg wody znoszący zanieczyszczenia w stronę skimmerów.

Cela elektrolityczna, która wytwarza chlor na miejscu z lekko słonej wody (~0,4% — jedna dziesiąta zasolenia morza).

Filtr wykorzystujący plisowane wkłady zamiast piasku: dokładniejsza filtracja, brak zużycia wody na płukanie wsteczne, ale wkłady wymagają okresowego płukania i wymiany.

Klasyczny filtr basenowy: woda przepływa przez złoże piasku (albo złoże szklane), które zatrzymuje cząstki, czyszczone przez płukanie wsteczne.

Wodoszczelna membrana PVC naciągana na konstrukcję basenu — budżetowa hydroizolacja i wykończenie w jednej warstwie.

Pływająca folia bąbelkowa, która ogrzewa wodę o kilka stopni, a co ważniejsze, ogranicza parowanie — największą stratę ciepła basenu.

Wypełniacz spoin między płytkami basenowymi — w basenie zawsze wodoodporna fuga epoksydowa albo wysokiej klasy fuga cementowa, która wytrzymuje stałe zanurzenie i chemię wody.

Najgłębsza strefa basenu, typowo 1,8–2,0 m w basenach rodzinnych — wystarczająco głęboka do swobodnego pływania i utrzymywania się na wodzie.

Ściana ze znikającą krawędzią, obniżona do precyzyjnego progu przelewowego, tak że woda spływa po niej cienką warstwą do zbiornika odbiorczego poniżej, wizualnie łącząc lustro basenu z krajobrazem w tle.

Długi, wąski basen zbudowany do pływania sportowego — typowo 12–25 m długości, 2,5–4 m szerokości, o jednolitej głębokości ~1,35 m.

Płytka małoformatowa (2–5 cm) montowana na arkuszach siatki — format, który owija krzywizny, promienie i schody rzymskie bez przycinania.

Konstrukcyjna misa basenu — żelbet, natryskiwany torkret, fabryczne włókno szklane albo konstrukcja panelowa — która przenosi parcie wody i gruntu.

Pierścień wykończonego kamienia lub muru, który wieńczy ścianę basenu na linii wody — krawędź, której chwyta się dłoń i którą oko odczytuje jako kontur basenu.

Punkt ssący w najgłębszym miejscu basenu, który zasysa wodę z dna do obiegu filtracyjnego i umożliwia całkowite opróżnienie basenu.

Szczelne oprawy LED osadzone w ścianie basenu około 50 cm poniżej linii wody, podłączone przewodami prowadzonymi w rurkach zatopionych w niecce.

Miara kwasowości wody basenowej; docelowy zakres to 7,2–7,4, gdzie środki dezynfekujące działają najlepiej, a oczy i skóra czują się komfortowo.

Mały basen, zwykle o jednolitej głębokości (do ~13 m²), zbudowany do zanurzenia, a nie pływania — na ochłodzenie, moczenie się, zimne kąpiele.

Modularny element tarasu — porcelanowy, betonowy albo z kamienia naturalnego — układany na podsypce lub podestach wokół basenu.

Strefa basenu o głębokości, w której można stać, typowo 1,0–1,2 m — tam bawią się dzieci, dorośli brodzą i kończą się schody.

Pas płytek na wysokości lustra wody, gdzie koncentruje się osad, krem do opalania i brud — wykładany płytką nawet w basenach skądinąd otynkowanych, bo płytkę da się doszorować do czysta.

W pełni zeszkliwiona płytka ceramiczna o niemal zerowej nasiąkliwości — mrozoodporna, trwała kolorystycznie i chemicznie obojętna, najtrwalsze wykończenie wnętrza basenu.

Wypukła albo żłobkowana pokrywa odpływu, która rozbija wiry ssące, zapobiegając wciągnięciu włosów albo kończyn przy odpływie głównym.

Urządzenie powietrzne, które przenosi ciepło z powietrza zewnętrznego do wody basenowej z wydajnością 4–6× wyższą niż bezpośrednie ogrzewanie elektryczne.

Duża, płaska półka 10–40 cm poniżej lustra wody — zwykle 15 cm — wymiarowana pod leżaki do wody, małe dzieci i wylegiwanie się.

Silna dysza wytwarzająca regulowany prąd wody, z którym się pływa pod prąd — nieskończone pływanie w miejscu, nawet w 5-metrowym basenie.

System krawędziowy, w którym woda stoi równo z tarasem i stale przelewa się do ukrytej rynny biegnącej wokół basenu, skąd trafia do filtracji i wraca z powrotem.

Autonomiczne elektryczne urządzenie czyszczące, które jeździ po dnie (a w lepszych modelach też po ścianach), szorując i filtrując do własnego pojemnika.

Automatyczne przykrycie z listew sztywnego PVC lub poliwęglanu, które rozwija się nad wodą po naciśnięciu przycisku, z wnęki albo spod ławki.

Obwodowy kanał basenu z przelewem brzegowym, który zbiera stale przelewającą się wodę — wykończony jako kratka albo wąska szczelina.

Półkoliste schody wypływające ze ściany basenu we współśrodkowych łukach — klasyczne wejście zapożyczone z rzymskich term.

Zamontowane w ścianie urządzenie, które zasysa kilka górnych centymetrów wody basenowej do obiegu filtracyjnego, wyłapując unoszące się zanieczyszczenia, pył i tłuszcze, zanim opadną na dno.

Kompaktowa, podgrzewana niecka (4–6 m) z silnym przeciwprądem do pływania w miejscu, często pełniąca też funkcję jacuzzi.

Utwardzona powierzchnia otaczająca basen — pomieszczenie, w którym żyje basen. Antypoślizgowość, temperatura i odprowadzanie wody to jego trzy obowiązki.

Beton natryskiwany z dużą prędkością na kosz zbrojeniowy, tworzący monolityczną nieckę o dowolnym kształcie — technika stojąca za większością basenów betonowych budowanych na indywidualny projekt.

Porowaty kamień naturalny o ciepłych odcieniach od kremowego po orzechowy — klasyczny śródziemnomorski kamień na obrzeża i tarasy.

Bezszwowe cementowe wykończenie wnętrza (marmurowe, kwarcowe albo z polerowanego kruszywa) nakładane kielnią na nieckę.

Łagodnie nachylone wejście od zerowej głębokości, które zaczyna się na poziomie tarasu i schodzi w dół jak naturalny brzeg — bez jednego stopnia.

Wgłębienie na jednym końcu basenu — pod ławką, za ścianą albo pod tarasem — mieszczące wał nawojowy automatycznej rolety basenowej.

Pionowa odległość między lustrem wody a górną krawędzią basenu — typowo około 15 cm w basenach skimmerowych, bliska zeru w basenach z przelewem brzegowym.

Wykopanie dołu, w którym stanie basen — kształt niecki plus zapas roboczy, a spadek od płytkiej do głębokiej części uformowany już w gruncie.

Jednokierunkowy zawór w dnie basenu, który wpuszcza wodę gruntową do pustej niecki, zamiast pozwolić jej wypchnąć nieckę z gruntu.

Zbiornik buforowy, którego potrzebują baseny przelewowe i infinity: przyjmuje przelaną wodę i zasila pompę, wyrównując wahania poziomu powodowane przez pływających.

Przygotowanie basenu na mrozy: obniżenie poziomu wody poniżej skimmerów, przedmuchanie rur, dodanie zimowej chemii i przykrycie basenu.